Oysa Tarık'ın akrabası değilim, hiç tanımadım. Ama kamuflajlı fotoğrafını görünce kendimi görmüş gibi oldum.
Tarık'la meslektaş sayılırım, bölümlerimiz birbirine yakın, maden mühendisiydi, ben jeoloji mühendisiyim.
Askere gittiğinde 27 yaşındaydı, ben de 27 yaşında askere gittim, üç yıl önce.
İkimiz de bedelli yapmadık.
Yemin töreninden sonra ailem tören yerinde fotoğrafımı çekmişti, ben de Tarık gibi masum ve mahzun duruyordum, bulunduğu ortamın seviyesine aykırı düşen okumuş genç melankolisinin duruşu, hayalleri hayatıyla çatışan, kurban edilmeye hazırlandırılan ve bu duyguyla içten içe çatışma içinde, itiraz içinde ama sessiz, ama bastırılmış bir piyade er portresi.
Bu hüznün atası Patnos dağlarına sürülmüş piyade er Uğur Mumcu'ydu. Asteğmen yapılmamış okumuşların hikayelerini bilir misiniz? cahillerin zorbalığına bırakılmış, bir şarapnel de gururlarına çarpmış, incinmiş gençleri bilir misiniz?
Patroklos'u ölmüş Akhilleus kadar öfkeliyim, çünkü Tarık'ın neler çektiğini biliyorum. Hepimiz Tarık olmaya adaydık, ama bize çarpan şarapnel gövdemizi parçalamadı, gururumuzu parçaladı, yitik döndük, yitik hissettik. Tarık ise yetmedi canını verdi, Tarık işsizdi, benim gibi. Babası çalışıyordu, benim gibi. Askerden dönünce bir süre daha işsiz kalacaktı, benim gibi.
Tarık bedellilere geçilen imtiyazı gördü, Tarık ayrımcılığı gördü, Tarık parasız ama okumuş olmanın bütün sıkıntılarını çekti, devletin kendisine layık gördüğü statüyü sabırla karşıladı, en sonunda canını verdi.
Askere gitmeden önce ve askerden döndükten sonra bedelli askerlik, zorunlu askerlik, nasıl bir TSK olmalı? üzerine çok yazdım. Yaratılan sosyal eşitsizliğe dikkat çektim, nasıl bu hale geldiğimizi yazdım, bundan sonra ne yapılması gerektiğini...
Piyadeler yalnızdır, piyadeler 27 yaşındadır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder